Τειρεσίας και Οφειλές Ασφαλίστρων

Από τον Αριστείδη Παπανικόλα. Ως δεύτερη παρατήρηση στο σχέδιο του Τειρεσία που είδε το φως της δημοσιότητας, θα προσεγγίσω την έννοια της οφειλής ασφαλίστρων, από μια άλλη διαφορετική ματιά, μια προσέγγιση που κάποιοι θα την βρουν σωστή και κάποιοι ίσως δυσαρεστηθούν. Σημασία έχει όμως, να τεθούν όλα στο τραπέζι και να μην υπάρχουν παράθυρα, μέσω των οποίων οι γνωστοί-άγνωστοι διαμεσολαβούντες, αυτοί δηλαδή που δεν προσαρμόζονται σε κανένα θεσμικό πλαίσιο, αυτοί οι οποίοι εκμεταλλεύονται κάθε δυνατότητα παρακράτησης ασφαλίστρων, αυτοί οι «έξυπνοι» που λειτουργούν σε βάρος όλης της αγοράς, των πελατών, των ασφαλιστικών εταιρειών και προπάντων σε βάρος των ίδιων των συναδέλφων τους διαμεσολαβούντων, να μπορούν να ξεφύγουν και πάλι. Είναι λίγοι, είναι πολλοί, είναι μικροί, είναι μεγάλοι, καμία σημασία δεν έχει. Είναι διαμεσολαβούντες που κάνουν ζημιά σε όλη την αγορά.

Στο Προΐμιο του σχεδίου, αλλά και σε όλο το κείμενο αναλύονται επανειλημμένα οι σκοποί λειτουργίας ενός συστήματος για «την καταγραφή συμπεριφορών ασφαλιστικών διαμεσολαβητών, που παραβιάζουν κανόνες δημοσίου συμφέροντος, θίγουν με άμεσο ή έμμεσο τρόπο τα δικαιώματα των ασφαλισμένων-καταναλωτών και των δικαιούχων αποζημίωσης και πλήττουν την αξιοπιστία της ασφαλιστικής αγοράς». Πολύ σωστά και ουδείς μπορεί να έχει αντίρρηση. Στη συνέχεια όμως, όλες οι ευθύνες (και για παράδειγμα, ας αναφερθούμε στις οφειλές ασφαλίστρων), όλες οι διαδικασίες και η καταγραφή στον Τειρεσία, αφορούν μόνο στους ασφαλιστικούς διαμεσολαβητές, που έχουν σύμβαση συνεργασίας με ασφαλιστικές εταιρίες. Η αλυσίδα ελέγχου, προειδοποίησης, αναγγελίας και κάθε επόμενο στάδιο, αρχίζει από την ασφαλιστική εταιρία και τελειώνει στον κωδικό συνεργασίας της ασφαλιστικής εταιρίας με τον διαμεσολαβητή. Αν με τον συγκεκριμένο διαμεσολαβητή συνεργάζονται ένας, δύο, εκατό ή χίλιοι άλλοι διαμεσολαβητές (εννοώ νομίμως, με συμβάσεις, με άδειες επαγγέλματος, δεν εννοώ τους «μαύρους»), όλους αυτούς δεν τους αγγίζει ο Τειρεσίας. Και για να γίνει απολύτως σαφές, αν ένας διαμεσολαβητής δεν έχει υπογράψει σύμβαση συνεργασίας με ασφαλιστική εταιρία, τότε, όσο και να καθυστερεί την πληρωμή των ασφαλίστρων, όσα χρήματα και να παρακρατήσει, δεν θα βρεθεί ποτέ στον Τειρεσία. Μπορεί να έχει δικαστικές περιπέτειες, αλλά στον Τειρεσία δεν θα ενταχθεί. Συνεπώς, σύμφωνα με τις σχεδιαζόμενες διαδικασίες, ο διαμεσολαβητής αυτός θα είναι «καθαρός» και μέχρι να λήξουν οι δικαστικές του περιπέτειες με τον διαμεσολαβητή που συνεργαζότανε (γύρω στα 10 χρόνια δηλαδή), θα μπορεί να αλωνίζει την αγορά, να υπογράφει συμβάσεις με ασφαλιστικές εταιρίες, να μην υπάρχει τίποτα σε βάρος του, να μην τρέχει τίποτα.

Αντίθετα, ο διαμεσολαβητής που είχε τη σύμβαση με την ασφαλιστική εταιρία ή θα πρέπει να πληρώσει από την τσέπη του τα ασφάλιστρα στην εταιρία ή θα βρεθεί στον Τειρεσία. Θα μου πείτε, ας πρόσεχε με ποιόν συνεργάστηκε, ας τον είχε ψάξει καλύτερα, ας μην του έδινε δικαίωμα είσπραξης και τόσα άλλα. Συμφωνώ, αλλά όλα αυτά δεν ισχύουν και για τις ασφαλιστικές εταιρίες; Και για την ασφαλιστική εταιρία μπορούμε να πούμε «ας πρόσεχε με ποιόν συνεργάστηκε, ας τον είχε ψάξει καλύτερα, ας μην του έδινε δικαίωμα είσπραξης και τόσα άλλα». Κι’ όμως η ασφαλιστική εταιρία έχει δικαίωμα να κινήσει τις διαδικασίες του Τειρεσία έναντι ενός διαμεσολαβητή, ενώ ένας διαμεσολαβητής δεν προβλέπεται να έχει αυτό το δικαίωμα. Γνωρίζω πολύ καλά ότι τελικός σκοπός (και σωστά) είναι η προστασία της ασφαλιστικής εταιρίας που αναλαμβάνει τον κίνδυνο, που δημιουργεί αποθέματα, που πληρώνει ζημιές κ.λπ. Όταν όμως ένας νόμιμος διαμεσολαβητής παρακρατήσει ή δεν καταβάλει ασφάλιστρα, έχει σημασία αν τα παρακράτησε απευθείας από την εταιρία ή από κάποιον άλλον διαμεσολαβητή; Παράτυπη συμπεριφορά δεν είναι;

Κατά την άποψή μου ή θα πρέπει να δοθεί (ως πρόσθετος όρος στο σχέδιο ή ως υποκατηγορία διαδικασιών) και στον ασφαλιστικό διαμεσολαβητή το δικαίωμα, υπό προϋποθέσεις βέβαια, να κινεί διαδικασίες ένταξης στο Τειρεσία συνεργαζομένων με αυτόν διαμεσολαβητών (χωρίς να απαλλάσσεται ο ίδιος από την ευθύνη του έναντι της ασφαλιστικής εταιρίας και χωρίς να αναστέλλεται οποιοδήποτε παράλληλο δικαίωμα της ασφαλιστικής εταιρίας απέναντί του) ή για κάθε σύμβαση μεταξύ δύο διαμεσολαβητών θα πρέπει να υπογράφεται και παράλληλη σύμβαση με την ασφαλιστική εταιρία (ως τρίτου συμβαλλόμενου), μόνο και μόνο για να έχει η ασφαλιστική εταιρία το δικαίωμα να στραφεί κατά και των δύο. Αυτό το δεύτερο είναι σχεδόν ανεφάρμοστο και θα δημιουργήσει πολλά νομικά και πρακτικά προβλήματα, συνεπώς, περιορίζομαι και υποστηρίζω την πρώτη μου πρόταση και είμαι έτοιμος να αποδεχθώ κάθε άλλη εφαρμόσιμη πρόταση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα αρχίσω να σκέπτομαι ότι και ο Τειρεσίας εντάσσεται και συμβάλει στην δημιουργία μονοπωλιακών καταστάσεων στο χώρο της διαμεσολάβησης, αφού ένα κυρίαρχο επιχείρημα κάθε μεγάλου σχήματος προς τους μικρότερους θα είναι: ενταχθείτε σε μένα και αποφεύγετε τον κίνδυνο του Τειρεσία…