“Ήταν Κάποτε”

Ένας βετεράνος Ασφαλιστής που δεν θέλησε να αποκαλύψουμε το όνομά του έγραψε δυο λόγια για την επέτειο των 6 χρόνων από το θάνατο του Μανώλη Ανδρόνικου:

Αλήθεια, πόσες φορές από τη μικρή μας ηλικία προφέρουμε αυτή τη φράση όταν θέλουμε να μνημονεύσουμε κάτι καλό που πέρασε και δεν το έχουμε ξεχάσει; Ο άνθρωπος πεθαίνει πέρα από τη βιολογική έννοια του όρου, μόνο όταν τον ξεχνάμε και για να μην τον ξεχάσουμε, πρέπει να έχει δημιουργήσει τουλάχιστον ένα σημαντικό πράγμα στη ζωή του. Ένας άνθρωπος που «ήταν κάποτε» δημιουργός σημαντικών γεγονότων που άφησαν τη δική τους ιστορία στον ασφαλιστικό χώρο ήταν ο Μανώλης Ανδρόνικος. Έτσι κι εγώ με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 3 ετών από τότε που χάθηκε από κοντά μας, θυμήθηκα τα πολλά «ήταν κάποτε».

Δυστυχώς όμως όπως διαπιστώνω, τον ξέχασαν όλοι.

Πρώτη η Εταιρεία για την οποία δημιούργησε το πιο δυναμικό δίκτυο πωλήσεων με αρχές, δομή και πάθος για το επάγγελμα και το θεσμό της ασφάλισης. Ένα δίκτυο στο οποίο εμφύσησε την αγάπη για την Εταιρεία αυτή που τον είχε βραβεύσει ως τον καλύτερο Διευθυντή Πωλήσεων του Ομίλου παγκοσμίως που «ήταν κάποτε»! Τον ξέχασε η σημερινή ηγεσία των πωλήσεων της Εταιρείας που «ήταν κάποτε» δικά του παιδιά, που τους γέμιζε για έναν ολόκληρο χρόνο τις μπαταρίες στα ετήσια συνέδρια, που έκλαιγαν μαζί του από πάθος, που τους έθετε στόχους πρωτιάς ως έμπειρος στον αγώνα για την κατάκτησή τους, έθεσαν κάποτε μαζί του το «δικό του στοίχημα» και το πέτυχαν.

Ξεχνάνε όλοι οι συνεργάτες του πως «ήταν κάποτε» ένας Διευθυντής Πωλήσεων που έβγαζε το σακάκι του για να το φορέσει ο ασφαλιστής του για να μην βραχεί, που σήκωνε την βαλίτσα του ασφαλιστή του όταν ο ίδιος δεν μπορούσε να τη σηκώσει, που τους έκανε να αγαπήσουν το επάγγελμα αυτό όσο τίποτα άλλο στον κόσμο, που γελούσαμε και κλαίγαμε μαζί του.

«Ήταν κάποτε» ένας Διευθυντής Πωλήσεων που στοιχημάτιζε από ένα κουτί πορτοκαλάδα ως το ακίνητό του για να βγουν πρώτοι απ’ όλους, γιατί αυτός πίστευε ότι ήταν οι πρώτοι.

«Ήταν κάποτε» ένας Διευθυντής Πωλήσεων που έθεσε τόσο γερά θεμέλια ώστε άντεξαν όλους τους «σεισμούς» που ακολούθησαν χωρίς την παραμικρή απώλεια. Σ’ εσάς ένα μπράβο αλλά και σ’ εκείνον που «ήταν κάποτε».

Αναρωτιέμαι γιατί η Ένωση Ασφαλιστικών Εταιριών Ελλάδος και όλες οι ενώσεις Ασφαλιστών και Συντονιστών δεν θέσπισαν ένα βραβείο Μανώλη Ανδρόνικου για όλα αυτά, λες και υπήρχαν πολλοί σαν κι αυτόν που «ήταν κάποτε».

Βραβεύουν όμως τα άτομα που καταχρέωσαν, διέλυσαν και στη συνέχεια πούλησαν τις Εταιρείες και τα δίκτυά τους.

Θυμάμαι πως συνέχεια έγραφε ο κλαδικός τύπος γι’ αυτόν το χαρισματικό, τολμηρό και «τρελό» για τις πωλήσεις Μανώλη Ανδρόνικο, τον μεγαλύτερο αναλογιστή της καρδιάς του ασφαλιστή, τον άνθρωπο που αγάπησε τόσους ανθρώπους σε μια εποχή επαγγελματικού αντιερωτισμού και μετά από τρία μόνο χρόνια… τίποτα!

Αγαπητοί μου, όταν ο άνθρωπος σταματά να λέει «ήταν κάποτε», σταματά να γράφει ιστορία. Και η ιστορία της ελληνικής ασφαλιστικής αγοράς είναι πολύ μικρή για να ξεχνά ανθρώπους σαν το Μανώλη Ανδρόνικο που «ήταν…κάποτε»!

Στη μνήμη του Μανώλη.

Ήταν κάποτε φίλος μου!