Πώς έγινε η “ληστεία” στην εφημερίδα Πρώτο Θέμα…

Share on Facebook Share on LinkedIn

Και να που έσκασε η «βόμβα»… Μια παρανομία καραμπινάτη. Την Παρασκευή, παραμονές της εργατικής Πρωτομαγιάς, οι δημοσιογράφοι και οι εργαζόμενοι στο «Πρώτο Θέμα» βρήκαν πετσοκομμένους τους μισθούς τους. Ο Θέμος Αναστασιάδης και ο Τάσος Καραμήτσος αποφάσισαν νύχτα και προχώρησαν σε αιφνιδιαστικές μειώσεις αποδοχών, παίρνοντας τον μπαλτά και χωρίς να ενημερώσουν τους άμεσα θιγόμενους, δηλαδή το πόπολο των εργαζόμενων που όλα αυτά τα χρόνια τους στήριζαν. Είχαν, μάλιστα, το θράσος –χαζογελώντας ως συνήθως και αφού κρύφτηκαν το πρώτο 24ωρο, να απαντούν προκλητικά και με απειλές, σε όσους αγωνιούσαν να μάθουν τι είχε συμβεί.

Δεκάδες χαμηλά αμειβόμενοι εργαζόμενοι, οι οποίοι στήριξαν -την άλλοτε πρώτη σε κυκλοφορία- εφημερίδα τις δύσκολες ώρες της σύγκρουσης των τέως συνεκδοτών Αναστασιάδη–Τριανταφυλλόπουλου, πετιούνται στα σκουπίδια. Αυτοί που χρησιμοποιήθηκαν ξανά, όταν ο Θέμος και ο Τάσος αποφάσιζαν να μετατρέψουν σε «γαλατικό χωριό» το «Πρώτο Θέμα» συγκρουόμενοι με τον Μπόμπολα, γιατί όπως έλεγαν τους πίεζε για απολύσεις και μειώσεις μισθών. Τουλάχιστον, οι Μπόμπολας και Ψυχάρης είχαν το θάρρος να το ανακοινώσουν και να συγκρουστούν ανοιχτά με τους δικούς τους εργαζόμενους, ακολουθώντας μια νομότυπη διαδικασία. Φαίνεται, όμως, πως για τους Αναστασιάδη και Καραμήτσο οι εργαζόμενοι στο «Πρώτο Θέμα» είναι σήμερα «στημένες λεμονόκουπες», αφού χρησιμοποιήθηκαν για όλα τα τερτίπια των δύο νεόπλουτων εκδοτών.

Ίσως να θέλουν να οδηγήσουν την εφημερίδα στην πλήρη απαξίωση, ίσως και να σκοπεύουν να την ξεφορτωθούν, με γυαλιστερό περιτύλιγμα το μειωμένο μισθολογικό κόστος. Άλλωστε οι εφοπλιστές όπου κι αν μπήκαν απαιτούν «κινέζικους» μισθούς. Τα ίδια στον ΣΚΑΪ του Γιάννη Αλαφούζου, τα ίδια στο «Βήμα» του Σταύρου Ψυχάρη. Μήπως αυτό επιβάλει ο νέος κάτοχος του 40% της εφημερίδας ή μήπως αυτό ζητάει κάποιος νέος «μεγαλοεπενδυτής»;

Οι δύο νεόκοποι εκδότες δεν σεβάστηκαν για άλλη μια φορά τίποτα και κανέναν. Κατόπιν εορτής ζητούν να ενημερώσουν δήθεν τους εργαζόμενους. Μα μπορούν οι εργαζόμενοι να συζητήσουν στη βάση μιας καραμπινάτης παρανομίας, χωρίς καμία δέσμευση από την πλευρά της εργοδοσίας; Θα συναινέσουν σιωπηρά στα «συμβόλαια θανάτου» που ετοίμασαν μια νύχτα τα αφεντικά; Θα αποδεχτούν την κατακρεούργηση των μισθών και της αξιοπρέπειάς τους, υπό καθεστώς φόβου και απειλών για μαζικές απολύσεις;