Ένα παράδειγμα του τρόπου με τον οποίον λειτουργούν οι Ελληνικές Κυβερνήσεις

Ο ζεόλιθος του Έβρου και οι …συμπτώσεις Παπακωνσταντίνου. Είναι γνωστό ότι στον βόρειο Έβρο, στα όρια του Δήμου Ορεστιάδας, έχει εντοπιστεί ένα από το πλουσιότερα και ποιοτικότερα κοιτάσματα ζεολίθου.Το συγκεκριμένο κοίτασμα στα Πετρωτά του Έβρου υπολογίζεται σε 100 εκατομμύρια τόνους, τη στιγμή που η Ελλάδα εισάγει ετησίως περίπου 50-60 χιλιάδες τόνους κυρίως από τη Βουλγαρία και την Τουρκία. Από το 2005 μία ελληνική εταιρεία από τη Θεσσαλονίκη εκδήλωσε ενδιαφέρον για να εκμεταλλευτεί το κοίτασμα, δημιουργώντας πολλές θέσεις εργασίας σ’ αυτό το νευραλγικό σημείο της ελληνικής επικράτειας που μαστίζεται από τη μετανάστευση και την ανεργία και αναπτύσσοντας μια εξαγωγική δραστηριότητα με προφανή οφέλη για την εθνική οικονομία. Η πρόταση όμως μέχρι σήμερα δεν προχώρησε. Διαβάστε κάποιες …συμπτώσεις. Κοίτασμα ζεολίθου υπάρχει και στην άλλη πλευρά των συνόρων, λίγα χιλιόμετρα από τα Πετρωτά του Έβρου. Είναι το κοίτασμα στην περιοχή Κίρτζαλι της Βουλγαρίας, το οποίο εκμεταλλεύεται μια εταιρεία, που μάλιστα εξάγει το προϊόν και στην Ελλάδα. Άρα η εταιρεία αυτή έχει συμφέρον να μην υπάρξει εκμετάλλευση του συγκεκριμένου ελληνικού κοιτάσματος, για να μην έχει ανταγωνισμό στην αγορά. Η εταιρεία αυτή ανήκει από το 2003 κατά 96,8%, στον όμιλο S&B Βιομηχανικά Ορυκτά, ελληνικών συμφερόντων, Οδυσσέας Κυριακόπουλος (πρώην Πρόεδρος του ΣΕΒ). Εάν προσθέσουμε ότι στο Διοικητικό Συμβούλιο αυτής της εταιρείας φιγουράρει το όνομα της κ. Ελένης Παπακωνσταντίνου, εξαδέλφης του πρώην Υπουργού και εμπλεκομένης στην υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ) θα εκπλαγείτε πολύ; Ο τότε υπουργός Παπακωσταντίνου μπλόκαρε την υπόθεση!

Ένας βουλευτής από τη Χίο, ο οποίος βρήκε χρόνο και τις κατάλληλες πληροφορίες να ασχοληθεί με τις λεπτομέρειες μίας σύμβασης στα σύνορα του Έβρου, βρήκε τον τρόπο να φέρει το θέμα στη Βουλή και να το “θάψει”.

Η υπόθεση κολλάει για μια ακόμη φορά και μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει τίποτα. Οι τοπικοί φορείς και οι κάτοικοι του βορείου Έβρου διαμαρτύρονται και θεωρούν ως απόλυτη κοροϊδία την πλήρη αδυναμία των εκάστοτε κυβερνήσεων να βρουν τρόπο ώστε να υλοποιηθεί μία αναπτυξιακή επένδυση στα σύνορα, με οποιοδήποτε τρόπο και διαδικασία.

Τελικά ζούμε στη χώρα των πολλών συμπτώσεων και των πολύ μικρών «παρεών». Κάποια ονόματα τα συναντάς σχεδόν παντού…