Η Πνευματικότητα της Πολιτιστικής Νοημοσύνης εγγύηση για Βιώ

“Σε έναν κόσμο που αλλάζει”… Η κοινότοπη εισαγωγή των πολλών φληναφημάτων που εκπέμπονται με στόμφο στα media -προκαταλαμβάνοντας “αθωωτικά” για ό,τι αγοραίο και καινοφανές-, αυτός ο λαπαλισμός (η αλήθεια του Jacques de La Palice) απευθύνεται σε ασπόνδυλους, αφελείς ακολούθους. ´Ομως, αυτό που δεν αλλάζει είναι ότι σε κάθε πραγματική αλλαγή ΟΔΗΓΟΥΝ δραστικά πάντα οι επερχόμενες, ΝΕΩΤΕΡΕΣ ΓΕΝΙΕΣ. Όχι οι παθητικοί θεατές ούτε οι εποχούμενοι διαφημιστές “καινοτομιών” ευκαιρίας.

Του Γιάννη Ρούντου*

Ο κόσμος αναγεννάται και αναδημιουργείται μόνον όταν ΣΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟ ΝΕΟ ΦΕΡΕΙ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΤΟ ΠΑΛΑΙΟ: ό,τι έχει προηγηθεί και έχει σημαδέψει βαθιά τη Συνείδηση και τη Νοημοσύνη.

Πρόκειται για μια διαδικασία εξελικτικής εξημέρωσης. Τη χαρακτηρίζω ως γνήσια και ευγενική μεταβολή -χωρίς σοκ- που μπορεί να ριζώνει και να καρποφορεί στο κατ’ εξοχήν στοιχείο της ανθρώπινης υπεροχής: στην ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

Κατά την πεποίθησή μου, το ουσιώδες της αλλαγής δεν εκφράζεται με αλαλαγμούς και βιασύνη, αλλά με μνήμη, σοφία και σωφροσύνη. Ομιλεί ο κώδικας που πείθει και επιβάλλεται με τη Συνέχεια και Συνοχή. Είναι ο κώδικας που νιώθω στον μίτο του Πολιτισμού ως εκθετική δύναμη προοδευτικής εξέλιξης, ο κώδικας των λόγων και των πράξεων που ορίζονται από την ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ.

Σε αυτόν τον κώδικα χρειάζεται να μυηθούν τα παιδιά μας, ώστε να μετουσιωθούν, μέσα από ένα διαρκή διάλογο αναφοράς, τα σπαράγματα της ιστορίας -σκόρπιες ιδέες σκόρπια πράγματα, “κομμάτια κι αποσπάσματα”- αρμολογούμενα σε ένα εύρωστο και υποσχόμενο μέλλον για την ανθρωπότητα. Η μεγαλύτερη πρόκληση της εποχής μας για τις νεώτερες γενιές, εκτιμώ, είναι η γεφύρωση των χασμάτων που προκαλεί η φρενήρης, αποδομητική επιτάχυνση.

Η βιωματική αμοιβάδα της μονοδρομικής κυκλικότητας των καιρών μας: από την άκρατη κατανάλωση στην απόρριψη ακέραιου του περιεχομένου και τανάπαλιν, όλο και πιο ποσοτικά, όλο και πιο γρήγορα - χωρίς πέψη, βασίζεται στην πιο εύκολη, την πιο ακάματη κατάκτηση της ανθρώπινης ηλιθιότητας: στη λήθη.

Ας μας απασχολήσει, λοιπόν, το πώς αυτή η ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ θα κυριαρχήσει ως “υπερ-νοημοσύνη”, που θα διαχειρίζεται κάθε άλλου είδους νοημοσύνη - και την τεχνητή.

Προς τούτο, θα χρειαστεί να αναγνωρίζουμε και να διεκδικούμε το ίχνος της Ευθύνης μας για τον “τον κόσμο που αλλάζει”, αγωνιώντας πραγματικά για τον ρόλο μας στη σκυταλοδρομία των γενεών για μια Βιώσιμη Εξέλιξη. Εισηγούμαι τον όρο “Εξέλιξη” για τη γειωμένη καθαρότητα του προσανατολισμού και για το ηθικό μέτρο των προσδοκιών μας στη βιωσιμότητα, καθώς στην “Ανάπτυξη” έχει ύποπτα συσσωρευθεί αρκετή προσποίηση και μεροληψία που δεν εγγυάται έναν καλύτερο κόσμο.