ΠΟΑΔ: 17 χρόνια για την Ασπίς είναι πολλά

Πόσα χρόνια πρέπει να περιμένει ένας ασφαλισμένος για να αισθανθεί ότι το κράτος και η ασφαλιστική αγορά στάθηκαν πραγματικά δίπλα του;

Στις 21 Σεπτεμβρίου 2009 ανακλήθηκε η άδεια της ΑΣΠΙΣ ΠΡΟΝΟΙΑ. Δεκαεπτά χρόνια μετά, η υπόθεση εξακολουθεί να έχει εκκρεμότητες και να αφήνει πίσω της ανθρώπους που περιμένουν την αποκατάσταση των απαιτήσεών τους. Δεκαεπτά χρόνια. Δεν είναι απλώς ένας αριθμός.

Είναι μια ολόκληρη ζωή για έναν άνθρωπο που περίμενε. Είναι χρόνια που πέρασαν για μια οικογένεια. Είναι χρόνια μέσα στα οποία άλλαξαν οι ανάγκες, οι συνθήκες, ακόμη και οι ίδιοι οι άνθρωποι που είχαν συνάψει τα συμβόλαια. Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο πρόβλημα:

Η υπόθεση της ΑΣΠΙΣ δεν αφορά μόνο τους ασφαλισμένους της ΑΣΠΙΣ. Αφορά την αξιοπιστία ολόκληρης της ιδιωτικής ασφάλισης. Γιατί κάθε φορά που ένας πολίτης ακούει «ΑΣΠΙΣ», δεν σκέφτεται μόνο μια εταιρεία που έκλεισε.

Σκέφτεται: «Κι αν συμβεί σε μένα;» Αυτό είναι το πραγματικό κόστος.

Ο ασφαλιστικός διαμεσολαβητής καθημερινά βρίσκεται απέναντι στον πολίτη και του ζητά να εμπιστευθεί την ασφαλιστική αγορά. Του μιλά για πρόνοια, προστασία, αποταμίευση, σύνταξη και ασφάλεια. Δεν μπορεί, όμως, την ίδια στιγμή να του εξηγεί γιατί 17 χρόνια μετά ένα τόσο μεγάλο θεσμικό τραύμα εξακολουθεί να μην έχει κλείσει οριστικά. Η ασφαλιστική αγορά χρειάζεται εμπιστοσύνη για να αναπτυχθεί. Και η εμπιστοσύνη δεν χτίζεται με λόγια. Χτίζεται όταν ο ασφαλισμένος βλέπει ότι το σύστημα λειτουργεί όταν πραγματικά το χρειάζεται. Γι’ αυτό η Πολιτεία και όλοι οι αρμόδιοι θεσμοί οφείλουν να αντιμετωπίσουν την υπόθεση με την αποφασιστικότητα που απαιτεί η σοβαρότητά της.

Χρειάζεται διαφάνεια, ενημέρωση, συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και αποτελεσματική ολοκλήρωση των διαδικασιών. Όχι άλλη σιωπή. Όχι άλλη αβεβαιότητα. Όχι άλλη αναμονή χωρίς καθαρή απάντηση. Ο ασφαλισμένος δεν μπορεί να είναι ο τελευταίος που πληρώνει το τίμημα μιας ασφαλιστικής κατάρρευσης. Η ΑΣΠΙΣ ΠΡΟΝΟΙΑ πρέπει να κλείσει ως υπόθεση. Όχι μόνο για εκείνους που περιμένουν.

Αλλά και για όλους εκείνους που σήμερα θέλουμε να εμπιστευθούν ξανά την ιδιωτική ασφάλιση. Γιατί κάθε ανοιχτή εκκρεμότητα του χθες γίνεται αμφιβολία για το αύριο. Η ασφάλιση που δεν προστατεύει την εμπιστοσύνη του ασφαλισμένου, υπονομεύει το ίδιο της το θεμέλιο. Και αυτό δεν αφορά μία εταιρεία. Αφορά ολόκληρο τον ασφαλιστικό κλάδο".