Για τους “εμποράκους” όλου του κόσμου…

Δημοσιεύουμε το εξαιρετικά καλογραμμένο και εύστοχο σχόλιο αναγνώστη μας σχετικά με το χθεσινό άρθρο του Ι.D. “Ο θάνατος του έλληνα-εμποράκου”:

του Αχιλλέα Ν. Μίχου

O Willy Loman δεν ήταν “εμποράκος”. Ήταν πωλητής! Παλιάς σχολής, ίσως όχι επιτυχημένος, σίγουρα όχι με τη σημερινή έννοια του όρου, αλλά ήταν πωλητής! Όχι “εμποράκος” όπως υποτιμητικά (και με το υποκοριστικό και μόνο) αποδόθηκε στα ελληνικά ο ήρωας του Arthur Miller. Το θεατρικό δραματολόγιο βρίθει από άστοχες μεταφράσεις τίτλων (“Ο Σοβαρός Κύριος Ερνέστος”, “Τα 39 Βήματα”, “10 Μικροί Νέγροι”(!) κ.ά.) αλλά ο Ερρίκος Μπελιές έχει αποδώσει στα ελληνικά πάνω από 150 απαιτητικά έργα και σίγουρα δεν παρασύρθηκε από τη βαλίτσα με τα δείγματα που κουβαλούσε ο Willy Loman για να τον αποκαλέσει “εμποράκο”. Η “απρέπεια” όμως αυτή συμπυκνώνει το δράμα του πωλητή που από στυλοβάτης της κοινωνίας φτάνει να θεωρείται κάτι σαν παρίας και σαν μικροαπατεώνας.

Χωρίς τον πωλητή δεν υπάρχει πώληση. Χωρίς πώληση δεν υπάρχει κέρδος. Χωρίς κέρδος δεν υπάρχει δημόσιο έσοδο -φόρος. Χωρίς δημόσια έσοδα δεν υπάρχει συντεταγμένη κοινωνία. Ο πωλητής, αυτός ο ήρωας της καθημερινότητας που μόνος του, σε περιβάλλον αρνητικό έως και εχθρικό ακόμη, αγωνίζεται για την πώληση, αντί για την τιμή που του αξίζει εισπράττει την κοινωνική απαξία. Θα μου πείτε είναι όλοι οι πωλητές έτσι; Ναι, οι ΠΩΛΗΤΕΣ είναι! Είναι αυτοί που δημιουργούν αξία εκ του μηδενός. Που τραβούν τα πράγματα μπροστά. Που κρατούν ζωές και τύχες στα χέρια τους. Είναι αυτοί στους οποίους αξίζει κάθε τιμή και αναγνώριση! Θα μου πείτε ήταν αυτός ο Willy Lomanι; Όχι δεν ήταν. Επικράτησε όμως να θεωρείται σαν το θύμα του κεφαλαίου που ξεζουμίζει τον εργαζόμενο και τον πετάει. Όπως έχει επικρατήσει στα ασφαλιστικά συνέδρια στην Αμερική να τονίζεται ότι λίγο πριν πεθάνει δανείστηκε χρήματα από τον γείτονά του για να πληρώσει τα ασφάλιστρα του συμβολαίου ζωής του. Αυτό που δεν λένε είναι ότι ήθελε να κρατήσει το ασφαλιστήριο σε ισχύ ώστε να εξαπατήσει την εταιρεία με το αυτοκινητικό του δυστύχημα -αυτοκτονία. Όμως “Ο Θάνατος του Πωλητή” δεν αφορά τον φυσικό του θάνατο, αλλά τον θάνατο του ονείρου που ο Willy Loman είχε ως πωλητής. Ναι, ο Willy Loman ήταν πωλητής και ήταν υπερήφανος γι’ αυτό.