Πικρές Αλήθειες που πληγώνουν!

«Η καλοσύνη των ξένων». Αυτός είναι ο τίτλος του συγκλονιστικού βιβλίου του Πέτρου Τατσόπουλου. Περιγράφει μια υιοθεσία -τη δική του- με ύφος ανάμεσα στο σαρκασμό και το δράμα. Με τον ίδιο τρόπο είναι συγκλονιστική και η περίπτωση της Ελλάδας. Η επιβίωση της οικονομίας της επαφίεται πλέον στην καλοσύνη των ξένων. Για την ακρίβεια, την καλοσύνη που μέχρι τώρα απολάμβανε – δίκην υιοθεσίας. Για τρεις δεκαετίες η χώρα χρηματοδοτήθηκε αφειδώς από τα κοινοτικά ταμεία. Υπήρχε λόγος: να αποκτήσει υποδομές και δίκτυα, να εκπαιδεύσει το ανθρώπινο δυναμικό της, να αναπτυχθεί και να πλησιάσει το επίπεδο των λοιπών Ευρωπαίων. Και τα τελευταία δέκα χρόνια φιλοξενήθηκε στη νομισματική θαλπωρή του ευρώ. Και στα δύο τα έκανε θάλασσα.Η πολιτική της τάξη μετέτρεψε τα λεφτά από τα κοινοτικά προγράμματα σε ψηφοθηρικές παροχές για κατανάλωση. Και την υποχρέωση προσαρμογής στις προϋποθέσεις του ευρώ σε μπαλαμούτι. Αργά ή γρήγορα θα μας έκαναν τσακωτούς. Αυτή την ώρα όλοι οι Ευρωπαίοι πιστεύουν ότι τα λεφτά τους πήγαν στο βρόντο. Αυτό αλλάζει και τους κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού.

Στα κοινοτικά όργανα οι αξιωματούχοι δεν είναι ειλικρινείς στην προθυμία τους να συμβάλουν με έργα στην προσπάθεια της Ελλάδας. Και μειδιούν όταν ακούνε κυβερνητικούς να διακηρύσσουν ότι «δεν κυβερνάει ο Τρισέ» και να καλούν τον Μπαρόζο στην Εξεταστική Επιτροπή για ανάκριση. Αλλάζουν και οι προσλαμβάνουσες για την Ελλάδα. Με όσα άκουσε τελευταία ο μέσος Ολλανδός δεν επιθυμεί να χρηματοδοτήσει η κυβέρνησή του μια χώρα που βγάζει συνταξιούχους 45 ετών, ενώ ο ίδιος βγαίνει στη σύνταξη στα 67. Ο Βέλγος δυστροπεί στην παροχή βοήθειας σε ένα λαό που ξενυχτάει μέχρι το πρωί, ενώ ο ίδιος κοιμάται στις έντεκα, για να είναι το πρωί ξεκούραστος στη δουλειά του. Ο πειθαρχημένος Γερμανός αγανακτεί στην ιδέα ότι η Μέρκελ θα εγγυηθεί δάνεια σε κάποιους που δεν πληρώνουν φόρους. Ο Γάλλος δε θέλει να συνδράμει την ελληνική οικονομία, όταν πληροφορείται ότι οι Έλληνες βαριούνται να μαζέψουν τις ελιές και τα σκουπίδια τους.

Συμπέρασμα: Όπως στη ζωή έτσι και στις διεθνείς σχέσεις «όλα εδώ πληρώνονται». Μπήκαμε στην Ένωση και στην Ευρωζώνη για να ξεφύγουμε από την αβεβαιότητα του εθνικού μας πεπρωμένου. Και το πήραμε σαν πρυτανείο που θα μας σιτίζει αιώνια. Αλλά η «καλοσύνη των ξένων» είχε ημερομηνία λήξης. Και πέρασε.