Ένοχες για ανθρωποκτονία εξ αμελείας Air France και Airbus

Δικαστήριο Εφετών στο Παρίσι έκρινε ένοχες τις εταιρείες Airbus και Air France για ανθρωποκτονία από αμέλεια σχετικά με την αεροπορική τραγωδία της πτήσης AF447 Ρίο–Παρίσι το 2009, στην οποία έχασαν τη ζωή τους και οι 228 επιβαίνοντες.

Πρόκειται για σημαντική δικαστική απόφαση που έρχεται μετά από δικαστική διαμάχη 17 ετών με πολλά από τα θύματα να κατάγονται από τη Γαλλία, τη Βραζιλία και τη Γερμανία.

Σύμφωνα με διεθνή ειδησεογραφικά δίκτυα το δικαστήριο επέβαλε στις δύο εταιρείες το ανώτατο προβλεπόμενο πρόστιμο, ύψους 225.000 ευρώ για καθεμία. Ωστόσο, αρκετές οικογένειες θυμάτων χαρακτήρισαν την ποινή συμβολική και δυσανάλογη με το μέγεθος της τραγωδίας.

Η μοιραία πτήση

Κατά τη διάρκεια της νύχτας της Κυριακής 31 Μαΐου προς τη Δευτέρα 1 Ιουνίου 2009, το Airbus A330-203 με αριθμό μητρώου F-GZCP της Air France συνετρίβη στον Ατλαντικό Ωκεανό. Το αεροπλάνο είχε απογειωθεί στις 22:29 για να πραγματοποιήσει την προγραμματισμένη πτήση AF 447 μεταξύ Ρίο ντε Τζανέιρο Γκαλεάο και Παρισιού Σαρλ ντε Γκωλ. Στο αεροσκάφος επέβαιναν 12 μέλη πληρώματος (3 μέλη πληρώματος πτήσης, 9 μέλη πληρώματος καμπίνας) και 216 επιβάτες, από τριάντα δύο εθνικότητες. Η τελευταία ασύρματη επικοινωνία μεταξύ του πληρώματος και του βραζιλιάνικου ATC πραγματοποιήθηκε στις 1:35. Μεταξύ 2:10 και 2:15, ένα μήνυμα θέσης και 24 μηνύματα συντήρησης μεταδόθηκαν από το σύστημα ACARS. Τη Δευτέρα 1 Ιουνίου 2009, γύρω στις 7:45, η BEA ειδοποιήθηκε από το Κέντρο Συντονισμού Επιχειρήσεων της Air France.

Αφού διαπίστωσε χωρίς αμφιβολία ότι το αεροπλάνο είχε εξαφανιστεί σε διεθνή ύδατα, ξεκίνησε έρευνα ασφαλείας και σχηματίστηκε μια ομάδα για τη διεξαγωγή της.

Διαπιστευμένοι εκπρόσωποι της Βραζιλίας, της Αμερικής, της Βρετανίας, της Γερμανίας και της Σενεγάλης συμμετείχαν στην έρευνα ως Κράτος του κατασκευαστή κινητήρων (NTSB) και επειδή ήταν σε θέση να παράσχουν απαραίτητες πληροφορίες στην έρευνα (CENIPA, ANAC) ή επειδή παρείχαν βοήθεια στις φάσεις θαλάσσιας έρευνας (AAIB, BFU).

1η Ιουνίου 2009: Ξεκίνησαν και συντονίστηκαν επιχειρήσεις Έρευνας και Διάσωσης (SAR) από το Κέντρο Συντονισμού Θαλάσσιας Διάσωσης (MRCC) στο Ρεσίφε (Βραζιλία). Έναρξη έρευνας ασφαλείας.

6 – 18 Ιουνίου 2009: τα λείψανα πενήντα θυμάτων και ορισμένα μέρη του αεροπλάνου βρέθηκαν από τις γαλλικές και βραζιλιάνικες ναυτικές δυνάμεις.

10 Ιουνίου – 10 Ιουλίου 2009: υποθαλάσσιες έρευνες για την ανίχνευση σημάτων που μεταδίδονται από τους φάρους εντοπισμού έκτακτης ανάγκης των δύο καταγραφέων πτήσης.

3 Απριλίου 2011: ανακάλυψη των συντριμμιών του αεροπλάνου σε βάθος 3.900 μέτρων, περίπου 6,5 ναυτικά μίλια βόρεια της τελευταίας γνωστής θέσης του αεροπλάνου.