Η Βιωσιμότητα του Ελληνισμού είναι πρωτίστως Πολιτισμική-Πολιτιστική υπόθεση

Με αφορμή τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου, από προ διετίας ανάρτηση του Γιάννη Ρούντου αναδημοσιεύεται-υπενθυμίζεται μια χαρακτηριστικά ιδιαίτερη τοποθέτησή του που παραμένει διαχρονικά επίκαιρη, ακολούθως:

Του Γιάννη Ρούντου*

Μια “Χάρτα” που να μας περιέχει διαχρονικά 

Τί αντανακλά η “ΧΑΡΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ” του Ρήγα, σε κάθε εποχή; Έχω την πεποίθηση, μια ενεργό πίστη στην πνευματική συνέχεια του Γένους. Έτσι τα Γράμματα, ο Λόγος και ο Στοχασμός σμίλεψαν εθνική συνείδηση και ταυτότητα ισχυρή και ανθεκτική για την αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού, οδηγώντας στην Παλιγγενεσία. 

Ιδιαιτέρως κατά τα προεπαναστατικά χρόνια, η διακίνηση των ιδεών με όχημα τις εκδόσεις έργων -φιλοσοφικών, ιστορικών, επιστημονικών, φιλολογικών και λογοτεχνικών καθώς και εκκλησιαστικών- διαμόρφωσαν τον Νεοελληνικό Διαφωτισμό, που έδωσε πνοή και όραμα στο αίτημα της Ελευθερίας. 

Τροφή για σκέψη η υψηλού συμβολισμού ιστορική, δωδεκάφυλλη “Χάρτα της Ελλάδος, πρώτον εκδοθείσης παρά του Ρήγα Βελεστινλή του Θετταλού χάριν των Ελλήνων και φιλελλήνων”, που χαράχθηκε το 1797 στη Βιέννη – το “εργαστήριον της νέας των Γραικών φιλολογίας”, όπως την αποκαλούσε ο Αδαμάντιος Κοραής.  

Στο παρόν και για το μέλλον, πιστεύω πως το στοίχημα Βιωσιμότητας του Ελληνισμού είναι, πρωτίστως, Πολιτισμικό-Πολιτιστικό: όπως είχε αρθρωθεί και τότε, κατά τα χρόνια πριν την Επανάσταση. Με τα ρεύματα των ιδεών, περνώντας από τις κοινότητες της διασποράς και τους φιλέλληνες, να τρέφουν υποδορίως την ελληνική πνευματική οντότητα στον υπόδουλο τόπο μας έως το ορόσημο του 1821. 

Αυτό το Πολιτισμικό-Πολιτιστικό στοίχημα αν το χάσουμε “περιμένοντας τους βαρβάρους” απαθώς, θα χαθούμε. “Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν” έγραφε ο Κ. Π. Καβάφης και σήμερα, ο γείτονας θριαμβολογεί επαιρόμενος που η εμβληματική Αγιά Σοφιά, αυτό το σπουδαίο θρησκευτικό μνημείο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, βεβηλώνεται λειτουργώντας “μετά από 80 και πλέον χρόνια” ως τζαμί χωρίς σοβαρές αντιδράσεις, πέραν της “βαθιάς απογοήτευσης” που εξέφρασε η UNESCO “για την απόφαση των τουρκικών αρχών που ελήφθη χωρίς προηγούμενη συζήτηση”, με την επισήμανση πως “τέτοια μέτρα θα μπορούσαν να αποτελέσουν παραβίαση των κανόνων που απορρέουν από τη Συνθήκη για την Παγκόσμια Πολιτιστική Κληρονομιά του 1972” ( https://unric.org/el/%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CE%BF%CF%86%CE%AF%CE%B1-%CE%B7-%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%B5%CF%83%CE%BA%CE%BF-%CE%B5%CE%BA%CF%86%CF%81%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CE%B9-%CE%B2%CE%B1%CE%B8%CE%B9%CE%AC-%CE%B1%CF%80/).

Χρειαζόμαστε, λοιπόν, πέρα από τις παρελάσεις και τις ευχές, έναν βαθύτερα ελληνικό πνευματικό ορίζοντα πορείας, έλκοντας από την περιφρονημένη ή και αγνοημένη κληρονομιά μας – ακόμη και από την “απαλλοτριωμένη”,την τόσο πλούσια και μοναδική.

Πηγή: epixeiro.gr

(*) Γιάννης Ρούντος: Σύμβουλος-πρεσβευτής ιδεών και πράξεων για τον Πολιτισμό και την Αειφορία, πρώην Διευθυντής Εταιρικών Υποθέσεων & Σχέσεων, Επικοινωνίας & Δημοσιότητας, Υπευθυνότητας & Βιωσιμότητας του Ομίλου INTERAMERICAN (1994-2021).