Οι ασφαλιστικές εταιρείες στέλνουν τους πελάτες τους στον ανταγωνισμό!

Η «ταχυπληρωμή» ή η κατάθεση απευθείας στον τραπεζικό λογαριασμό της ασφαλιστικής εταιρείας είναι δύο μέθοδοι που πολλές εταιρείες εφαρμόζουν ήδη εδώ και χρόνια, κυρίως όμως στον κλάδο ζωής και υγείας και λιγότερο στις κατά ζημιών ασφαλίσεις. Με αφορμή όμως την εφαρμογή των πράξεων 30 και 31 ΤτΕ και την γενικότερη αλλαγή  του θέματος της είσπραξης των ασφαλίστρων, πολλαπλασιάζονται οι εταιρείες που προκρίνουν τις μεθόδους αυτές ή τις επεκτείνουν και στους υπόλοιπους κλάδους. Μέσω των δύο αυτών μεθόδων ουσιαστικά παρακάμπτεται το δίκτυο διαμεσολάβησης (και η εξόφληση των ασφαλίστρων πραγματοποιείται απευθείας από τον ασφαλισμένο προς την εταιρεία. Αν παράλληλα σκεφθούμε ότι e-banking διαθέτει προς το παρόν μικρό ποσοστό καταναλωτών και ότι όλες οι ασφαλιστικές έχουν λογαριασμούς σε όλες σχεδόν τις τράπεζες, τότε βρισκόμαστε ενώπιον της εξής μαγικής εικόνας:

Ο καταναλωτής επισκέπτεται το κατάστημα μιας τράπεζας (δεν έχουμε και πολλές πλέον…) ή του ταχυδρομείου, με το ειδοποιητήριο του ασφαλιστηρίου συμβολαίου του για να το πληρώσει στο γκισέ. Εκεί, επάνω στο γκισέ υπάρχει η διαφήμιση για την ασφάλιση αυτοκινήτου μέσω της ίδιας της τράπεζας στην (ή στις) ασφαλιστική εταιρεία που συνεργάζεται. Συνήθως δε, υπάρχει και η σχετική διαφημιστική προτροπή «ρωτήστε μας» ή κάποιο σλόγκαν όπως π.χ. «ειδική τιμή ασφάλισης για τους πελάτες της τράπεζας». Ταυτόχρονα, ο υπάλληλος της τράπεζας είναι επιφορτισμένος (πρωταρχικό καθήκον στις μέρες μας) να προσελκύει πελάτες:

«Το συμβόλαιο του αυτοκινήτου σας πληρώνετε;»

«Ναι», απαντά ο πελάτης και συνήθως συμπληρώνει: «είναι και πολλά, αλλά τι να κάνω; Να μείνω ανασφάλιστος;»

«Όχι, βέβαια, ποτέ ανασφάλιστος. Ξέρετε όμως, μπορούμε κι εμείς να σας ασφαλίσουμε. Και έχουμε και καλές τιμές, ειδικά για τους πελάτες μας»

«Δηλαδή; Κάνετε και ασφάλειες αυτοκινήτων;»

«Φυσικά. Συνεργαζόμαστε με την …. Ασφαλιστική, την ξέρετε είναι από τις πιο φερέγγυες και έχουμε συμφωνία για ειδικό εκπτωτικό τιμολόγιο. Θέλετε να δείτε πόσο θα πληρώνατε σε εμάς;»

«Γιατί όχι; Μπορώ να μην πληρώσω το ειδοποιητήριο και αν είστε φθηνότεροι να ασφαλιστώ εδώ;»

«Φυσικά. Πηγαίνετε στον κύριο στο βάθος που είναι ο αρμόδιος να σας κάνει μια προσφορά. Και αν τυχόν, που αποκλείεται, δεν τα βρείτε, ελάτε πάλι σε μένα, εκτός σειράς, να πληρώσετε αυτό που έχετε.»

Ικανοποιημένος ο πελάτης που μπορεί να γλυτώσει λίγα ή πολλά ευρώ από τα ασφάλιστρα που θα πλήρωνε, φεύγει από το γκισέ και κατευθύνεται στον αρμόδιο τραπεζικό υπάλληλο (πιστοποιημένο λέω εγώ, γιατί είμαι και καλός άνθρωπος…).

Τη συνέχεια μπορεί να την σκεφθεί μόνος ο καθένας. Ασφαλίστηκε, δεν ασφαλίστηκε, έχει σημασία; Υπάρχει και ο επόμενος και ο επόμενος κ.ο.κ. Θα ξαναπάει στην τράπεζα και για το σήμα κυκλοφορίας, όπου επίσης θα τον περιμένει μια προσφορά, θα ξαναπάει και για το πρόγραμμα υγείας που έχει, θα ξαναπάει πολλές φορές. Και μιλάμε για «ελεύθερη» παραγωγή που δεν σχετίζεται, ούτε με δάνειο, ούτε με οφειλές, ούτε με τίποτα.

Παρανομεί κάποιος; Όχι βέβαια. Η ίδια η ασφαλιστική τον προτρέπει να πάει στο ταχυδρομείο ή την τράπεζα για να πληρώσει, ο πελάτης πηγαίνει, η τράπεζα έχει επισήμως και νομίμως την ιδιότητα του διαμεσολαβητή, αλλά συνεργάζεται με άλλη ασφαλιστική εταιρεία και συνεπώς, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού, προσπαθεί να προσελκύσει τον πελάτη!

Όλα καλά, σωστά και νόμιμα! Και αν θέλετε να περιπλέξετε λίγο το σκηνικό, σκεφθείτε την τράπεζα να συνεργάζεται με την ίδια εταιρεία που είναι ασφαλισμένος ο πελάτης, ο οποίος θα ακούσει εμβρόντητος από τον τραπεζικό υπάλληλο:

«Κι εμείς με αυτή την εταιρεία συνεργαζόμαστε, αλλά έχουμε καλύτερο τιμολόγιο. Πηγαίνετε μέχρι τον συνάδελφο στο βάθος και θα το διαπιστώσετε μόνος σας!»